Futbolista, gaiteiro... comunicador

Continúan as labores de búsqueda do traballador desaparecido no porto de Malpica

2009-03-17T17:55:00.015+02:00

Os operarios de Salvamento Marítimo seguen a buscar o traballador desaparecido o pasado día 4 de marzo no porto de Malpica de Bergantiños, onde traballaba nas obras de ampliación do dique. David Nunes Leitao, de 41 anos, foi arrastrado por un golpe de mar mentres encofraba bloques de formigón no propio dique.

Na busqueda colaborou tamén o propio Concello de Malpica poñendo á disposición a Tara da Cruz Vermella así como os servizos de Protección Civil que rastrexaron a costa por terra por se as correntes o arrastraran a unha praia cercana, segundo afirma Alfredo Cañizo, concelleiro de Seguridade.

O propio concelleiro comentou que se leváron a cabo por completo as diferentes fases de búsqueda. Nos primeiros días procedeuse a unha búsqueda intensiva que se tuvo que aumentar de 3 a 5 días por mor do temporal. Nos días seguintes pasouse a peinar zonas selectivas, lugares como furnas ou praias ata onde a corrente o puidera arrastrar. Coa chegada do décimo día na procura do corpo, volveuse á busca selectiva debido a que transcorrido ese tempo, os corpos adoitan saír á superficie no caso de non estar atrapados no fondo.

No que se refire á responsabilidade da traxedia, non hai nada claro polo de agora. O presidente de Portos de Galicia, Jacinto Parga acercouse ata o lugar do accidente o mesmo día e afirmou que se abriría unha investigación, pero segundo explicou Valentín Dominguez, portavoz de comunicación da entidade, "abriuse un expediente informativo, no que se están contrastando datos, pero aínda non hai nada novo e a investigación segue aberta".

Os mariñeiros da vila afirman que foi "unha locura poñerse a traballar co temporal que caía" e os propios operarios de Salvamento Marítimo afirmaron que seguramente se puidera evitar o desastre se os traballadores levaran chaleco salvavidas. A empresa ferrolana Bardera quixo evitar calquera tipo de declaracións ó respecto do accidente mentres que o caso non estea pechado.

Vida universitaria: Ano II

2008-07-17T14:42:00.002+02:00

Ben, aquí estou de novo. Despois deste longo tempo sin ter nada interesante que escribir volvo ó blog con algo que se ben non vos parecerá moi interesante... que carallo, o blog é meu e escribo o que queira. Vou continuar co resumo do que foi o meu segundo ano como universitario, un ano no que descubrín o moito que nos van putear durante a nosa vida laboral, xa que este ano foi moi duro, pero unha meeeeerda comparado co que nos espera.
Pero bueno, aille que ir dando.
Comezar polo que máis me marcou este ano, xa que din que as primeiras veces son as máis difíciles, si tíos, Jorge suspendeu unha asignatura (me habeis escuchado, deberían matarme). Fotoxornalismo, unha asignatura que dificilmente olvidarei, pero hai que sacala de diante.
Este ano tamén descubrín a pandilla de profesores máis incompetentes da miña vida académica, docentemente falando está claro, estou seguro de que todos eles son uns auténticos profesionais na súa materia que foron unhas eminencias cando aínda todos nós eramos proxectos de seres humanos. Pero tíos, estaredes conmigo en que de ensinar non teñen nin puta idea, este ano botei en falta profesores que souperan ensinar todo iso que saben, a ver se po ano hai máis sorteo Un gran exemplo disto foi o gran Piñeiro ( non o do Supermartes non), refírome a ese señor de bigote que nos seus ratos libres atende o Bar Reynolds con gran mestría, maldito capullo pedante, que se cre, que nos pode insultar porque controle máis que Uribarri de música que Franco escoitaba cando aínda era corneta, ho vamos!
O curso que ven de rematar tamén deixou boas festas, algunhas para o recordo, como o día do cumple de Ángela (grazas china por tanta auga de Valencia) cando Manuel descubriu e empezou a súa forte enemistade co zumo de naranxa, melocotón, chamapán e vodka todo mesclado e deixou saír o monstruo que leva dentro cando lle chaman Manol... ui perdón, sempre será Manuel.
E como non, durante todo o ano tamén quedaron frases históricas que quedarán para o recordo como cando un pai dixo diante dos seus fillos: "Si yo no sé para que estudia, total se le olvida todo". Ou a tamén mítica "tranquilo que ahora te traigo un par de huevos".
Seguramente me deixe algo, pero estou de vacacións asique síntoo moito pero non me da a cabeza para máis. A ver o que da de si o próximo ano e polo que din o máis duro da carreira.

Un saúdo, quéresevos.

P.D: Sorte para todos os desertores que se piran de Erasmus, pásadeo moi ben e estudade algo ho!!!!

Palabra de Ousinde

2007-12-19T14:02:00.000+02:00

Seguro que algunha vez vos pasou que querendo dicir unha cousa, vos enganades e soltades unha parida tremenda todos "cheos de razón". Esa razón desaparece cando te baixan da nube e che din:"Ei tio, non quererás dicir...". Entón, a túa reacción despois dun silencio reflexivo dándote conta do que acabas de dicir só pode ser: "Ti ben me entendeches ho". Pois ben, iso é o que lle pasa moitas veces a un amigo meu que casi sempre que quere dicir algo, engánase. Pero bueno, NÓS BEN O ENTENDEMOS. Aquí vai un decálogo con algunhas das súas paridas.Varanda, eres un crack!!

Un día, discutindo comigo algo que lle pasara a el nun partido sóltame: ¿Quen o vai saber TI ho, mellor ou eu?

Dando unha volta despois de que el lera o xornal soltoume:

OUSINDE: Viches o que poñía no Marca?
EU: Que?
OUSINDE: Reyes alioja a Torres
EU: Que?
OUSINDE: Que Reyes alioja a Torres
EU: Que e eso che!!
OUSINDE: Si joder, que fala ben del e eso
EU: Iván!! Non será elogia.
OUSINDE: Si ho, eso, ti ben me entendeches.

Estabamos na plaia e chegou el despois de ir ó médico:

NÓS: Ei, que che dixeron?
OUSINDE: Nada, preguntoume se bebía, se fumaba, se tomaba estupecimientos...
NÓS: que!!!???
OUSINDE: si estupecimientos, se me drogaba ou así.
NÓS: You, serán sustancias estupefacientes
OUSINDE: Ver última frase do diálogo anterior

Un día falando dun partido de baloncesto durante o Mundial de Japón

EU: Vaia partido o de España!
RUBÉN: Si, e Calderón salíuse non?
OUSINDE: si, Mr. Marketing non?
Resulta que Andrés Montes, o comentarista, púxolle a Calderón o mote de Mr. CATERING. Interpretamos que quixo dicir iso.

Estaba falando de quedar algún día e tal e di el: "Vale, ti dime lugar e sitio". Non fan falta comentarios.
Estabamos sentados nunhas escaleiras e pasou un veciño meu que se chama Plácido. "ei, ese non é Palacios??
Vendo unha película na que salía o personaje que na serie os Serrano lle chama as mulleres "chatungas", sálta el: "Ei, ese non é o CACHUMBAS"???
Tomando algo nun pub, entraron os país da moza dun amigo e dille Ousinde ó rapaz: "Que, non vas saludar ós teus cuñados??"
Xogando ó Mario Party, un amigo cabreouse con el porque non xogaba ben e díxolle el: "Cala a bocaputaboca que vou marchar desta puta casa dunha puta ves!!!!"
Esta quizá teña un pequeno pase porque estaba borracho, pero e boa tamén. Volvendo de Ponteceso no coche dos pais.

OS PAIS: Elojo como volves tan cedo??
OUSINDE: Habia moita menos xente ca virgen.

Pois ben, aquí tedes unha pequena mostra das paridas que pode chegar a dicir este crack. Aínda que últimamente estase controlando un pouco, esperamos que nestas vacacións de Navidad volva ó ataque con algunha das "súas".

¿Que apostamos?

2007-12-10T22:20:00.000+02:00

Oleguer Presas, gran insignia do nacionalismo catalán, parece que por fin conseguiu ser escoitado máis alá das barreiras do seu "país". Pode estar contento, noraboa campeón.

Las apuestas sobre Oleguer

¿Qué sucederá antes?

1. Marcará un gol contra el Madrid (3 a 1)
2. Será presidente del Barça (10 a 1)
3. Irá a la prisión por quemar una foto del Rey (14 a 1)
4. Será President de la Generalitat (20 a 1)
5. Jugará con España un Mundial o una Eurocopa (28 a 1)
6. Jugará con Catalunya un Mundial o una Eurocopa (100 a 1)
7. Será premiado con el Nobel de Literatura (200 a 1)
8. Será Presidente del Gobierno (250 a 1)
9. Se hará miembro del Partido Popular (350 a 1)

De oprimidos a ... "obrigados" ?

2007-08-05T22:28:00.000+02:00

Ben, antes de comezar, quero disculparme ó meu "enorme grupo de lectores" ( a un gústalle pensar que é así, non?) por este mes de xullo que me tomei de vacacións.
Unha vez aclarado isto, quero retomar os meus escritos no blog cun tema do que hai moito tempo que quero escribir, e que este ano me din conta do presente que está en moitos galegos.
A cuestíon non é outra que o adorado por moitos Reintegracionismo, esa controvertida postura pola que a maioría do pobo galego sinte a imperiosa necesidade de ligar o presente do NOSO idioma a outro co que tivo un pasado bastante semellante.
Pero, ante este sentimento, a min ocórrense unhas cantas reflexións que me levan a unha serie de contradicións. Nun intento por afastarse tanto do castelán, os defensores do reintegracionismo non están a someterse a outra lingua, a outra cultura... ¿Que máis da afastarse do castelán se nos vamos poñer ó servizo doutra lingua?¿Acaso os portugueses non se cren tamén superiores a nós?
Persoalmente penso que se queremos ser un pobo completamente libre de menosprecios e demais ofensas, debemos comezar por respetar a nosa propia lingua, que ten a suficiente historia como para sobrevivir sen falla de apoiarse en ningunha outra.
Espero que o galego siga sendo galego.

Un saúdo, quéresevos.

Vida universitaria: Ano I

2007-06-25T12:38:00.000+02:00

Ben, cando comecei a universidade, non foron poucos os que me dixeron que disfrutara todo o que puidera porque iban ser os mellores anos da miña vida. Pois a día de hoxe, que veño de rematar o primeiro, non me queda dubida algunha de que tiñan toda a razón do mundo.
Foi o mellor ano da miña vida, por agora, e en xeral os últimos 5 meses foron os mellores gracias unha persona moi especial que fixo que todo fora máis fácil.
Pois ben, de seguido, como faría o inigualable Morgan, vou proceder a facer un breve resumo do meu primeiro ano como estudante de xornalismo, resaltando as cousas máis destacadas a modo de decálogo.

Enamorarme dunha maneira que xamais pensara que sería capaz. Gracias a Merce por regalarme os cinco meses máis bonitos da miña vida. Quérote moito.
Vir vivir pa un piso cunhas das tres mellores amigas que se poden ter e levar a convivencia de puta madre e facernos máis amigos se cabe. Finta, Eva, Patri... Gracias.
As festas universitarias, saír de troula e incluso que me fixeran unha festa sorpresa no meu propio piso. Gracias, estas cousas non se olvidan
Coñecer ó guitarrista dun grupo que dentro duns anos serán a caña e tocarán en mogollón de festivales. O grupo e "Razzia" e este ano van volver a arrasar no Castelorock. Gracias meu, ho vamos!!!!!
Descubrir que o meu alter ego atopábase na mariña lucense, máis concretamente en Burela, pobo de fachas (literalmente). Futbolista, gaiteiro, xornalista, viciado ó Pro... e como non, BORRACHO. Creo que non fai falta dicir máis. Gracias.
Coñecer ó homosexual menos metrosexual da historia: Barbudo, melenudo, nacionalista radical... un dos homes máis traballadores e responsables que coñecín ata o momento. Todo un crack.
Saber que o mismísimo Rafa Guerrero é galego, si si, vive en Narón, ten melena e é un rockeiro esquerdento que me calificou en máis dunha ocasión cun dos adxectivos máis importantes que se lle poden dicir a alguén: "Que sabio eres". Gracias Rafa no me jodas.
Comprobar que os auténticos frikis non só existen na tele gracias ó señor Federico, ¿que puedo decir? Fuches capaz de crear un mundo no que evadirte, eres un artista, e grazas tamén por facerme ver, se acaso tiña algunha dubida, que o "Comunism it´s a party".
Saber que o futuro de Salsa rosa, Dolce Vita, Aquí hay tomate, etc. está asegurado. Xa que hai unha forte resistencia no norte, máis concretamente en Narón. Se foi capaz de roubarlle un ovo a un pato, quen sabe o que podería facer por algún cotilleo. Pasa pa terra che!!
Por último, descubrir que non todos os celtarras teñen a cabeza chea de serrína e que hai algunha que se pode salvar, aínda que teña a cabeza chea de ...

Seguramente me quede alguén polo camiño, pero puxen o que para min foi o máis importante e ademais, se poño algo máis xa non é un decálogo joder, asique, aí vos vai. Vémonos en outubro para proseguir con esta aventura.

Un saúdo, quérevos a todos.

Quen me dera estar estudiando!

2007-06-07T13:34:00.000+02:00

Nesta dura etapa que temos todos os anos varias veces os estudantes, repito, os estudantes, cando hai exames por todos os lados e o agobio é impresionante, sempre me ven á cabeza unha frase que repiten con moita asiduidade algúns dos meus colegas que xa están traballando. Cando nos ven todos agobiados e nos queixamos polo que temos que estudar, mírannos como con desprecio e dinnos: "Bah, quen me dera a min estar estudando!

Eu digo: Si veña! Resulta írónico que todos os que din eso teñen un recordo de estudiar moi pracenteiro, xa que a maioría pasaron a súa etapa escolar sen facer nada, ou facendo o xusto.

Obviamente, non me queixo de estar estudiando, fun eu quen escolleu estar aquí, ninguén me obrigou. Pero a verdade é que en tempada de examenes, hai veces que chegamos a estresarnos dunha maneira que non pode ser boa para a saúde. Porque, aínda que certo señor de bigote,(el xa sabe por quen vai) diga que a miña carreira é unha mariconada, a verdade é que estudiar hai que estudiar igual. Todos os estudantes comprenderanme o que quero dicir, ese cansancio mental que leva a un cansancio físico, que fai que esteas feito polvo, sen gañas de facer nada, que non teñas a cabeza libre para nada e estes pensando continuamente no que estudaches.

Certo é que temos máis vacacións, pero eu tamén creo que o cansancio mental é máis difícil de recuperar que o físico.

Estes rapaces que dín, quen me dera estar estudando, a maioría que escolleron traballar porque non querían estudar, están vivindo con seus pais, e a única preocupación que teñen ó saír do traballo(agás algún caso concreto) é a onde vou saír este fin de semana ou que roupa vou comprar, chegan a casa e olvídanse de todo, mentres que nós estamos pensando en se se nos olvidará o que estudiamos ou non.

Estou de acordo en que os estudantes levamos unha vida bastante cómoda, pero ser ESTUDANTE, non é tan bonito como pensa a xente.

Un saúdo, quéresevos.

"Jugando el balón en el piso"

2007-06-04T21:08:00.000+02:00

"Hola, soy Lionel Messi y cuando tenía 11 años me descubrieron un problema de hormonas de crecimiento..."

Esta entrada vai dedicada para Finta, que me leva rompendo a cabeza para que escriba algo sobre Messi dende hai uns meses (aínda que a Ara tamén lle fara ilusión,jiji). Pois ben, máis vale tarde que... lamentar.

Para ser sincero, teño que dicir que eu non vía en Messi un xogadorazo cando o empecei a ver nos primeiros partidos do Barça. Pero o mundial sub ´17 que gañou el só abriume os ollos. Aínda así, non estaba completamente convencido de que podería triunfar tan facilmente na 1º división.

A verdade é que estaba equivocado, e vaia se o estaba, porque con só 20 anos, este "enano capullín" xa é un dos mellores xogadores do mundo.

Velo xogar é un espectáculo, sempre co balón pegado no pe, e cuns cambios de ritmo que son impresionantes, esas pernas pequeniñas que se moven tan rápido que semellan as de un debuxo animado. É o que é máis importante, que se crece nos momentos importantes como xa demostrou en máis dunha ocasión.

En fin, todo un crack, o Messias.

Aquí vos vai unha proba:

Paquito el "Outeriñero"

2007-05-25T13:00:00.001+02:00

Aquí vai o meu primeiro experimento como montador de vídeos.
Unha recopilación de ala polo mes de novembro nunha das tantas festas de magosto que houbo por Compostela.
Era a primeira festa algo decente que se nos presentaba ós novos xornalistas, prezos populares, música e unha carpa... xa vos podedes imaxinar. O lugar perfecto para darse a coñecer.
Non sigo, sobran os comentarios.

P.D: Eu non son dos CAF nin penso selo. (necesitaba facer esa aclaración)

Sobre a coherencia

2007-05-13T15:03:00.000+02:00

Unha das cousas que menos me gusta ver nas persoas é a incoherencia. Estas persoas que cambian igual ca unha veleta seguindo a dirección do vento que máis lle favoreza para os seus intereses.
Neste segundo cuatrimestre, atopei un exemplo moi claro disto:
Resulta que nestes últimos meses dedicousenos a contar cousas que non estamos acostumados a oír, ou mellor dito, que non queremos oír. A excitación que vin nos meus compañeiros foi incrible ante o que nos estaban contando, non era precisamente tolerantes ante esas ideas.
Seguramente sexa porque non estamos acostumados a que nos conten as dúas posturas do tema, xa que dende moi pequenos sempre se nos contou o mesmo e aceptámolo sen ningún problema porque era o que todos pensabamos, por iniciativa propia, ou ben porque non sabiamos doutra opción.
Pero, o que acabou por chamarme a atención, foi un comentario que fixo un dos meus compañeiros cando estabamos a falar do propagandístico que resultan tanto as clases de certo profesor como o discurso que fixera un ilustre invitado a unha charla. Resulta que el se crispara todo pola propagando exposta polo profesor, pero que lle parecera normal o que fixera o invitado, simplemente porque coincidía coas súas ideas. Cando lle comentei iso díxome: "Pero non é o mesmo facelo nunha clase que nunha charla", estou de acordo. Pero acaso, ¿o que fixo outro profesor no primeiro cuatrimestre non foi o mesmo que está a facer este agora, ou o invitado á charla? o que pasa e que como o que propuña o outro encaixaba ca súa maneira de pensar, entón estaba totalmente xustificado que se expresara como quixera.
Persoalmente, non estou de acordo en que se faga propagando de ningunha ideoloxía nunha clase, pero se ten que ser así, paréceme máis normal que se faga nunha clase onde o tema xeral é a propia política, que non nunha que non ten nada que ver.
O único que pido é un pouquiño de coherencia.
Un saúdo.

God save the Queen!!

2007-05-01T12:12:00.000+02:00

Saturado. Esa é a palabra máis suave que puiden atopar para definir, sen caer en vulgarismos, como me sinto despois do nacemento da segunda filla dos príncipes de Asturias.
Inconscientemente supoño que me esperaba algo así, xornalistas, autoridades, e como non, moitos "súbditos" fieis á Familia Real levandolle agasallos á nova infanta, que pena non poder ofrecerlle o meu presente, quen me dera estar aí, na porta da máis que coñecida Clínica Ruber(esta si que é máis famosa que Xesucristo), onde incluso había algúns que dicían: "es que yo ya me perdí el nacimiento de Leonor y este no me lo quería perder de ninguna manera"... está claro.
Cada vez que cambiaba de canle aí estaban, non desaparecían, na miña cara debuxábase un sorriso medio de impotencia e medio de incredulidade, pero xa se sabe, ¿que imos facer? NADA aquelo parecía un pesadelo, ca diferencia de que estaba desperto.
O esperpento chegou ó seu momento culminante cando comunicaron o nome da neniña: Sofía, como a súa avoa. Entón, todos os xornalistas(oxalá non me teña que ver nunca nunha situación parecida a esta) comezaron a preguntarlle a xente que estaba alí que lle parecía o nome. A xente respostaba toda chea de razón: "a min ben", "eu penso que deberían poñerlle outro nome", "paréceme xenial que lle poñan o nome da reina"... ; como se a alguén lle fose importar a súa opinión. Quizais pensaban que os reis iban regalar un iate á resposta máis orixinal, ou o regalo máis caro.
En fin, supoño que esta é a tradición que hai no país, máis que nada porque vexo que somos moi poucos os que nos alarmamos ¡que pobreza!, pero é o que hai. A verdade é que xa me tardan algúns en berrar ós catro ventos esa frase tan inglesa: "God save the Queen".
Un saúdo, quéresevos.

Deporte + Política; non gracias

2007-04-25T12:10:00.000+02:00

Ben, este é un tema que está de actualidade dende os últimos anos e que simplemente me parece inaceptable.
Acepto o nacionalismo, non estou en contra de aqueles que queren que a súa nacionalidade sexa recoñecida e que loitan por iso. É máis, a min tamén me gustaría que todos os galegos (poño ese exemplo porque é o meu caso) estiveran orgullosos de selo e que non se sentiran intimidados nin avergoñados de ser de onde somos. Por sorte, este ano estoume dando conta de que somos uns cantos máis dos que pensaba.
Unha vez aclarado isto, tamén teño que dicir que hai certas medidas que toman os nacionalistas, e os non tan nacionalistas, para facer de calquera cousa unha reivindicación política. Poderiades pensar: a violencia. Pero non, da cal, evidentemente tamén estou en contra. Mais ó que me refiro desta volta é ó empeño que teñen continuamente de misturar dúas cousas tan diferentes como o deporte e máis a política. Máis concretamente o futbol, seguramente porque é o que máis tirón ten entre a xente, no que podemos ver todos os días conflitos por culpa de uns poucos que se queren facer ver para chamar a atención.
Todos estes que aproveitan calquera acto para reivindicar o seu nacionalismo realmente o que me dan é pena. Non hai suficientes espazos onde plasmar as túas ideoloxías políticas coma para ter que asistir ós campos nada máis que para molestar? O que é peor é que os que saen perxudicados son coma sempre os que non teñen culpa ningunha, aqueles amantes do deporte que o único que queren ver é un bo espectáculo. Levei unha alegría moi grande cando se creou a selección galega, dende sempre soñei con algún equipo que nos representara a nivel nacional, pero por desgracia tamén me levei un gran disgusto cando vin que de dous partidos que xogou, nos dous houbo liortas e enfrontamentos.
Por poñer un exemplo, faime moita gracia ver as pancartas que poñen no Camp Nou: "Catalonia is not Spain". Vale, que ben, "is not Spain", que "is","English"? como diría un colega meu: "Ohhh vamos".
Pero non só iso, últimamente tamén se puxo de moda de que os propios deportistas, no canto de manterse á marxe, tamén toman partida nestes temas, o que fai que o tema se encenda máis. Podo poñer dous exemplos moi clariños: Oleguer, este listillo que non parece comprender que hai que rematar con isto canto antes e continuamente sale facendo declaracións inapropiadas. E tamén Salva, este facha que por ter licencia de piloto de avión debelle parecer que é un lexionario dos tempos de Franco( mala chispa os coma; con perdón da expresión).
Teño a esperanza de que pronto todo isto remate e que se deixe de confundir unha cousa con outra, para que os que realmente disfrutamos do deporte o poidamos facer tranquilamente. Deporte + Política; non gracias, prefíroo só.
Un saúdo, quéresevos.

O raro é ser normal

2007-04-11T09:42:00.000+02:00

O que vou escribir desta volta é unha reflexión miña que teño dende hai tempo e que o outro día cheguei a unha conclusión definitiva cando estaba a comentar cun amigo o que está a suceder actualmente ca mocidade.
Ó mellor é cousa miña ( oxalá sexa así), ou quizais só suceda onde nós vivimos, pero o que vexo día a día e leo en moitas noticias faime pensar que non.
Resulta que nos tempos que corren, para triunfar entre os da túa quinta mentres es adolescente ( aínda que a veces se alonga a outras idades maiores e tamén menores, por desgracia) tes que ser un macarra. Non se leva o de ser boa persoa, nin axudar ós demais. O que realmente importa é ser canto máis malo mellor; fumar, beber ata andar tirado e drogarse son algunhas da cualidades indispensables para poder ser popular entre a túa "pandilla". Por non nomear o traballo no instituto, onde aprobar algunha asignatura é motivc inevitable de mofa, os rapaces din orgullosos: "buah!, quedáronme sete". ¡ Que pobreza! Esta norma pola que se rixe a xuventude de hoxe en día da lugar a unha curiosa paradoxa, que á vez resulta bastante desconcertante: o raro é ser normal.
Esto que digo entenderíadelo perfectamente se vivírades onde eu, onde algún pub está cheo de nenos menores de 14 anos bebendo e fumando, cando non chegan a máis, para poder ser máis "malotes". Cando vemos isto, os poucos que rexeitamos todo isto, o único que podemos facer é resignarnos e entristecernos ante o que está pasando.
En resumo, que cheguei á conclusión de que se para ser normal hai que drogarse, fumar e emborracharse ( aínda que isto hai que matizalo, emborracharse dunha maneira controlada si,XD) prefiro ser un pouco raro e ter a miña propia personalidade.
Un saúdo, quéresevos.

O camiño fácil

2007-04-02T14:36:00.000+02:00

Breve, concisa e sobretodo, clara. Así é como espero que sexa esta entrada, xa que moito do que tiña que dicir sobre este tema xa o teño dito.
Isto é unha especie de crítica a toda aquela xente que se rinde antes de tempo, aquela xente que baixa os brazos e se nega a continúar porque o ve todo demasiado difícil e decide escoller o camiño máis sinxelo e o que lle presenta máis comodidade ( a curto prazo). Pero o que é peor, case sempre son persoas cualificadas que poderían chegar a facelo sen problemas con tal de esforzarse un pouco máis.
En realidade, non sei moi ben cal é o motivo que os leva a tirar a toalla así, sen pensalo,e cando están a poucos pasos de conseguilo; por iso vou pasar de caer en conjeturas que serían como dar paus de cego.
Aínda así, quédame o consolo de ver como xente menos preparada é capaz de chegar a facer algo da súa vida esforzándose un pouco e non desanimándose, xente que sempre terá o meu respeto, respeto que perderon tantas persoas que pararon de andar na metade do camiño pensando que non pagaba a pena rematar de camiñalo.
En fin, dicirlle a todas as persoas que pensan en deixalo, sobre todo as que máis aprecio, que nunca vos rindades, por moi difícil que se vexan as cousas, intentade chegar ata o final.
Ó resto, a eses "cobardes", simplemente que ogallá vos vaia ben, e non vos teñades que arrepentir no futuro do que fixéchedes no pasado.
Un saúdo, quéresevos

O " 21"

2007-03-30T22:02:00.000+02:00

Ben, esta entrada vai sobre deportes. Concretamente sobre un dos xogadores máis grandes que pasou polo Deportivo da Coruña, e que por desgracia, está moi preto de deixar de danzar polos campos de toda Europa.
O motivo de que este crack do futbol estea apurando as súas derradeiras posibilidades de encandilarnos co seu xogo é unha inoportuna lesión de xeonllo que sufríu xa hai dous anos, e da cal non logrou recuperarse sufrindo varias recaídas. Cando parecía que xa estaba listo para xogar, os médicos comunicáronlle a Valerón que se tiña que volver a operar.
O día que os doutores comunicaron que Juan Carlos se tiña que volver a operar, a ilusíon de todos os afeccinados do bo futbol veuse a baixo. Seguramente pensando que nunca máis poderían volver a ver a este escuálido bailarín que paseou a súa elegancia por todos os campos de Europa deslumbrando a todo o continente futbolístico. Esa sinxeleza, esa cara de neno inocente que non mataría nin a unha mosca. Avanzaba co balón nos pes como se non pasara nada, cabeza alta contemplando o horizonte sen preocuparse de nada máis. A veces semellaba que Valerón era o home máis feliz do mundo só por levar un balón atado á bota. Os rivais caían os seus pés solo con velo xirar sobre si mesmo, era un engano contínuo, esa aparente fraxilidade que facía confiarse ós torpes centrocampistas, que cando se daban conta, o único que podían ver era o "21" nas súas costas, bastáballe cun simple cambio de ritmo. Valerón non era rápido( de pernas), non era forte, non tiña gol, non daba o espectáculo de outros... pero todo o que necesitaba estaba na súa cabeza, un dos xogadores máis intelixentes da súa época, só o facía fácil, en definitiva: Un crack.
Un crack non só dentro do campo, senon tamén fora, xa que todos os seus compañeiros coincidían en que era unha extraordinaria persoa.
En fin, seguramente volverá a xogar, pero por desgracia nunca será o mesmo, ese mesmo xogador que fixo bota de ouro a un killer holandés ( quen non recorda o partido de Munich?) e que por un momento chegou a facer que toda a prensa española se fixera a mesma pregunta:¿ Valerón ou Zidane?
O "Flaco" regalounos moitas tardes de gloria e fíxonos disfrutar do bo futbol coma ninguén.
Despois disto o único que podo dicir é: Gracias mago.
Un saúdo, quéresevos

Respétoo, mais non o comparto

2007-03-29T16:40:00.000+02:00

Hai tempo que quero facer unha reflexión sobre esta pequena frase, que para min, representa unha das bases da liberdade de expresión que se presupón suprema neste tempo no que vivimos.

Pois ben, da a casualidade de que o outro día, mentres estabamos a tomar algo, un dos meus compañeiros de facultade contoume que lera un artigo onde alguén crtiticaba duramente esa frase.
Isto fíxome pensar e preguntarme como aínda pode haber alguén que non comprenda o verdadeiro sentido da frase. Porque, neste mundo no que vivimos, onde se defende o feito de que cada quen poida ter a liberdade para dicir o que pensa sen ningún tipo de problemas, ( na maioría dos casos hipocritamente, como todo o mundo sabe) é dificil de crer que siga habendo xente así.
Aínda así, como se adoita dicir, no mundo ten que haber de todo, supoño que será a lei de vida, nunca chove a gusto de todos.
En fin, o que quero dicir é que non me extrañaría nada que o que dixo esto fora algún dos persoeiros tales coma "Feder" ou o mesmo "Pedro J." ( son a hostia estes tios eh¡?)... bueno, que xa me desvío, esta xente ten que existir para que o resto poidamos contradicilos e dicir con orgullo da nosa sensatez:
Respétoos, mais non o comparto para nada.
Un saudo, quéresevos

O meu estreno

2007-03-28T14:12:00.000+02:00

Pois ben, aqui estou, despois de algún tempo pensando que estas cousas non eran máis que frikadas, acabei por desistir.

Quizais sexa por influencia dos frikis dos meus compañeiros de facultade ( isto con cariño) ou pode porque as prácticas de escrita se fagan eternas ( 3 putas horas mirando pa un ordenador), ou simplemente porque me sobra moito tempo libre.Aínda así, o meu afán de responsabilidade faime querer pensar que o que en realidade me levou a facer isto foi a miña vocación. Porque, ¿ quen demos se pode crer un xornalista sen publicar artigos, opinións ou simplemente calquera trapallada?

En fin, quero crer que este pensamento non é como un Matrix ( isto vai por ti " Federico") que trata de ocultarme a realidade XD, de momento xa dei o primeiro paso.

Un saludo, quéresevos.