Continúan as labores de búsqueda do traballador desaparecido no porto de Malpica

Os operarios de Salvamento Marítimo seguen a buscar o traballador desaparecido o pasado día 4 de marzo no porto de Malpica de Bergantiños, onde traballaba nas obras de ampliación do dique. David Nunes Leitao, de 41 anos, foi arrastrado por un golpe de mar mentres encofraba bloques de formigón no propio dique.

Na busqueda colaborou tamén o propio Concello de Malpica poñendo á disposición a Tara da Cruz Vermella así como os servizos de Protección Civil que rastrexaron a costa por terra por se as correntes o arrastraran a unha praia cercana, segundo afirma Alfredo Cañizo, concelleiro de Seguridade.

O propio concelleiro comentou que se leváron a cabo por completo as diferentes fases de búsqueda. Nos primeiros días procedeuse a unha búsqueda intensiva que se tuvo que aumentar de 3 a 5 días por mor do temporal. Nos días seguintes pasouse a peinar zonas selectivas, lugares como furnas ou praias ata onde a corrente o puidera arrastrar. Coa chegada do décimo día na procura do corpo, volveuse á busca selectiva debido a que transcorrido ese tempo, os corpos adoitan saír á superficie no caso de non estar atrapados no fondo.

No que se refire á responsabilidade da traxedia, non hai nada claro polo de agora. O presidente de Portos de Galicia, Jacinto Parga acercouse ata o lugar do accidente o mesmo día e afirmou que se abriría unha investigación, pero segundo explicou Valentín Dominguez, portavoz de comunicación da entidade, "abriuse un expediente informativo, no que se están contrastando datos, pero aínda non hai nada novo e a investigación segue aberta".

Os mariñeiros da vila afirman que foi "unha locura poñerse a traballar co temporal que caía" e os propios operarios de Salvamento Marítimo afirmaron que seguramente se puidera evitar o desastre se os traballadores levaran chaleco salvavidas. A empresa ferrolana Bardera quixo evitar calquera tipo de declaracións ó respecto do accidente mentres que o caso non estea pechado.

Vida universitaria: Ano II

Ben, aquí estou de novo. Despois deste longo tempo sin ter nada interesante que escribir volvo ó blog con algo que se ben non vos parecerá moi interesante... que carallo, o blog é meu e escribo o que queira. Vou continuar co resumo do que foi o meu segundo ano como universitario, un ano no que descubrín o moito que nos van putear durante a nosa vida laboral, xa que este ano foi moi duro, pero unha meeeeerda comparado co que nos espera.
Pero bueno, aille que ir dando.
Comezar polo que máis me marcou este ano, xa que din que as primeiras veces son as máis difíciles, si tíos, Jorge suspendeu unha asignatura (me habeis escuchado, deberían matarme). Fotoxornalismo, unha asignatura que dificilmente olvidarei, pero hai que sacala de diante.
Este ano tamén descubrín a pandilla de profesores máis incompetentes da miña vida académica, docentemente falando está claro, estou seguro de que todos eles son uns auténticos profesionais na súa materia que foron unhas eminencias cando aínda todos nós eramos proxectos de seres humanos. Pero tíos, estaredes conmigo en que de ensinar non teñen nin puta idea, este ano botei en falta profesores que souperan ensinar todo iso que saben, a ver se po ano hai máis sorteo Un gran exemplo disto foi o gran Piñeiro ( non o do Supermartes non), refírome a ese señor de bigote que nos seus ratos libres atende o Bar Reynolds con gran mestría, maldito capullo pedante, que se cre, que nos pode insultar porque controle máis que Uribarri de música que Franco escoitaba cando aínda era corneta, ho vamos!
O curso que ven de rematar tamén deixou boas festas, algunhas para o recordo, como o día do cumple de Ángela (grazas china por tanta auga de Valencia) cando Manuel descubriu e empezou a súa forte enemistade co zumo de naranxa, melocotón, chamapán e vodka todo mesclado e deixou saír o monstruo que leva dentro cando lle chaman Manol... ui perdón, sempre será Manuel.
E como non, durante todo o ano tamén quedaron frases históricas que quedarán para o recordo como cando un pai dixo diante dos seus fillos: "Si yo no sé para que estudia, total se le olvida todo". Ou a tamén mítica "tranquilo que ahora te traigo un par de huevos".
Seguramente me deixe algo, pero estou de vacacións asique síntoo moito pero non me da a cabeza para máis. A ver o que da de si o próximo ano e polo que din o máis duro da carreira.

Un saúdo, quéresevos.

P.D: Sorte para todos os desertores que se piran de Erasmus, pásadeo moi ben e estudade algo ho!!!!

Palabra de Ousinde

Seguro que algunha vez vos pasou que querendo dicir unha cousa, vos enganades e soltades unha parida tremenda todos "cheos de razón". Esa razón desaparece cando te baixan da nube e che din:"Ei tio, non quererás dicir...". Entón, a túa reacción despois dun silencio reflexivo dándote conta do que acabas de dicir só pode ser: "Ti ben me entendeches ho". Pois ben, iso é o que lle pasa moitas veces a un amigo meu que casi sempre que quere dicir algo, engánase. Pero bueno, NÓS BEN O ENTENDEMOS. Aquí vai un decálogo con algunhas das súas paridas.Varanda, eres un crack!!

• Un día, discutindo comigo algo que lle pasara a el nun partido sóltame: ¿Quen o vai saber TI ho, mellor ou eu?

• Dando unha volta despois de que el lera o xornal soltoume:

OUSINDE: Viches o que poñía no Marca?
EU: Que?
OUSINDE: Reyes alioja a Torres
EU: Que?
OUSINDE: Que Reyes alioja a Torres
EU: Que e eso che!!
OUSINDE: Si joder, que fala ben del e eso
EU: Iván!! Non será elogia.
OUSINDE: Si ho, eso, ti ben me entendeches.

• Estabamos na plaia e chegou el despois de ir ó médico:

NÓS: Ei, que che dixeron?
OUSINDE: Nada, preguntoume se bebía, se fumaba, se tomaba estupecimientos...
NÓS: que!!!???
OUSINDE: si estupecimientos, se me drogaba ou así.
NÓS: You, serán sustancias estupefacientes
OUSINDE: Ver última frase do diálogo anterior

• Un día falando dun partido de baloncesto durante o Mundial de Japón

EU: Vaia partido o de España!
RUBÉN: Si, e Calderón salíuse non?
OUSINDE: si, Mr. Marketing non?
Resulta que Andrés Montes, o comentarista, púxolle a Calderón o mote de Mr. CATERING. Interpretamos que quixo dicir iso.

• Estaba falando de quedar algún día e tal e di el: "Vale, ti dime lugar e sitio". Non fan falta comentarios.
• Estabamos sentados nunhas escaleiras e pasou un veciño meu que se chama Plácido. "ei, ese non é Palacios??
• Vendo unha película na que salía o personaje que na serie os Serrano lle chama as mulleres "chatungas", sálta el: "Ei, ese non é o CACHUMBAS"???
• Tomando algo nun pub, entraron os país da moza dun amigo e dille Ousinde ó rapaz: "Que, non vas saludar ós teus cuñados??"
• Xogando ó Mario Party, un amigo cabreouse con el porque non xogaba ben e díxolle el: "Cala a bocaputaboca que vou marchar desta puta casa dunha puta ves!!!!"
• Esta quizá teña un pequeno pase porque estaba borracho, pero e boa tamén. Volvendo de Ponteceso no coche dos pais.

OS PAIS: Elojo como volves tan cedo??
OUSINDE: Habia moita menos xente ca virgen.

Pois ben, aquí tedes unha pequena mostra das paridas que pode chegar a dicir este crack. Aínda que últimamente estase controlando un pouco, esperamos que nestas vacacións de Navidad volva ó ataque con algunha das "súas".

¿Que apostamos?

Oleguer Presas, gran insignia do nacionalismo catalán, parece que por fin conseguiu ser escoitado máis alá das barreiras do seu "país". Pode estar contento, noraboa campeón.

Las apuestas sobre Oleguer

¿Qué sucederá antes?

1. Marcará un gol contra el Madrid (3 a 1)
2. Será presidente del Barça (10 a 1)
3. Irá a la prisión por quemar una foto del Rey (14 a 1)
4. Será President de la Generalitat (20 a 1)
5. Jugará con España un Mundial o una Eurocopa (28 a 1)
6. Jugará con Catalunya un Mundial o una Eurocopa (100 a 1)
7. Será premiado con el Nobel de Literatura (200 a 1)
8. Será Presidente del Gobierno (250 a 1)
9. Se hará miembro del Partido Popular (350 a 1)

De oprimidos a ... "obrigados" ?

Ben, antes de comezar, quero disculparme ó meu "enorme grupo de lectores" ( a un gústalle pensar que é así, non?) por este mes de xullo que me tomei de vacacións.
Unha vez aclarado isto, quero retomar os meus escritos no blog cun tema do que hai moito tempo que quero escribir, e que este ano me din conta do presente que está en moitos galegos.
A cuestíon non é outra que o adorado por moitos Reintegracionismo, esa controvertida postura pola que a maioría do pobo galego sinte a imperiosa necesidade de ligar o presente do NOSO idioma a outro co que tivo un pasado bastante semellante.
Pero, ante este sentimento, a min ocórrense unhas cantas reflexións que me levan a unha serie de contradicións. Nun intento por afastarse tanto do castelán, os defensores do reintegracionismo non están a someterse a outra lingua, a outra cultura... ¿Que máis da afastarse do castelán se nos vamos poñer ó servizo doutra lingua?¿Acaso os portugueses non se cren tamén superiores a nós?
Persoalmente penso que se queremos ser un pobo completamente libre de menosprecios e demais ofensas, debemos comezar por respetar a nosa propia lingua, que ten a suficiente historia como para sobrevivir sen falla de apoiarse en ningunha outra.
Espero que o galego siga sendo galego.

Un saúdo, quéresevos.

Vida universitaria: Ano I

Ben, cando comecei a universidade, non foron poucos os que me dixeron que disfrutara todo o que puidera porque iban ser os mellores anos da miña vida. Pois a día de hoxe, que veño de rematar o primeiro, non me queda dubida algunha de que tiñan toda a razón do mundo.
Foi o mellor ano da miña vida, por agora, e en xeral os últimos 5 meses foron os mellores gracias unha persona moi especial que fixo que todo fora máis fácil.
Pois ben, de seguido, como faría o inigualable Morgan, vou proceder a facer un breve resumo do meu primeiro ano como estudante de xornalismo, resaltando as cousas máis destacadas a modo de decálogo.

1. Enamorarme dunha maneira que xamais pensara que sería capaz. Gracias a Merce por regalarme os cinco meses máis bonitos da miña vida. Quérote moito.
2. Vir vivir pa un piso cunhas das tres mellores amigas que se poden ter e levar a convivencia de puta madre e facernos máis amigos se cabe. Finta, Eva, Patri... Gracias.
3. As festas universitarias, saír de troula e incluso que me fixeran unha festa sorpresa no meu propio piso. Gracias, estas cousas non se olvidan
4. Coñecer ó guitarrista dun grupo que dentro duns anos serán a caña e tocarán en mogollón de festivales. O grupo e "Razzia" e este ano van volver a arrasar no Castelorock. Gracias meu, ho vamos!!!!!
5. Descubrir que o meu alter ego atopábase na mariña lucense, máis concretamente en Burela, pobo de fachas (literalmente). Futbolista, gaiteiro, xornalista, viciado ó Pro... e como non, BORRACHO. Creo que non fai falta dicir máis. Gracias.
6. Coñecer ó homosexual menos metrosexual da historia: Barbudo, melenudo, nacionalista radical... un dos homes máis traballadores e responsables que coñecín ata o momento. Todo un crack.
7. Saber que o mismísimo Rafa Guerrero é galego, si si, vive en Narón, ten melena e é un rockeiro esquerdento que me calificou en máis dunha ocasión cun dos adxectivos máis importantes que se lle poden dicir a alguén: "Que sabio eres". Gracias Rafa no me jodas.
8. Comprobar que os auténticos frikis non só existen na tele gracias ó señor Federico, ¿que puedo decir? Fuches capaz de crear un mundo no que evadirte, eres un artista, e grazas tamén por facerme ver, se acaso tiña algunha dubida, que o "Comunism it´s a party".
9. Saber que o futuro de Salsa rosa, Dolce Vita, Aquí hay tomate, etc. está asegurado. Xa que hai unha forte resistencia no norte, máis concretamente en Narón. Se foi capaz de roubarlle un ovo a un pato, quen sabe o que podería facer por algún cotilleo. Pasa pa terra che!!
10. Por último, descubrir que non todos os celtarras teñen a cabeza chea de serrína e que hai algunha que se pode salvar, aínda que teña a cabeza chea de ...

Seguramente me quede alguén polo camiño, pero puxen o que para min foi o máis importante e ademais, se poño algo máis xa non é un decálogo joder, asique, aí vos vai. Vémonos en outubro para proseguir con esta aventura.

Un saúdo, quérevos a todos.

Quen me dera estar estudiando!

Nesta dura etapa que temos todos os anos varias veces os estudantes, repito, os estudantes, cando hai exames por todos os lados e o agobio é impresionante, sempre me ven á cabeza unha frase que repiten con moita asiduidade algúns dos meus colegas que xa están traballando. Cando nos ven todos agobiados e nos queixamos polo que temos que estudar, mírannos como con desprecio e dinnos: "Bah, quen me dera a min estar estudando!

Eu digo: Si veña! Resulta írónico que todos os que din eso teñen un recordo de estudiar moi pracenteiro, xa que a maioría pasaron a súa etapa escolar sen facer nada, ou facendo o xusto.

Obviamente, non me queixo de estar estudiando, fun eu quen escolleu estar aquí, ninguén me obrigou. Pero a verdade é que en tempada de examenes, hai veces que chegamos a estresarnos dunha maneira que non pode ser boa para a saúde. Porque, aínda que certo señor de bigote,(el xa sabe por quen vai) diga que a miña carreira é unha mariconada, a verdade é que estudiar hai que estudiar igual. Todos os estudantes comprenderanme o que quero dicir, ese cansancio mental que leva a un cansancio físico, que fai que esteas feito polvo, sen gañas de facer nada, que non teñas a cabeza libre para nada e estes pensando continuamente no que estudaches.

Certo é que temos máis vacacións, pero eu tamén creo que o cansancio mental é máis difícil de recuperar que o físico.

Estes rapaces que dín, quen me dera estar estudando, a maioría que escolleron traballar porque non querían estudar, están vivindo con seus pais, e a única preocupación que teñen ó saír do traballo(agás algún caso concreto) é a onde vou saír este fin de semana ou que roupa vou comprar, chegan a casa e olvídanse de todo, mentres que nós estamos pensando en se se nos olvidará o que estudiamos ou non.

Estou de acordo en que os estudantes levamos unha vida bastante cómoda, pero ser ESTUDANTE, non é tan bonito como pensa a xente.

Un saúdo, quéresevos.